Άδειος χώρος

Θέλω να γράψω ο,τι νιώθω μα δεν ξέρω τι συμβαίνει και δεν μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματα μου μέσα απ'το χαρτί! Τι γίνεται; Τι συμβαίνει; Τι ΜΟΥ συμβαίνει; Όλα άδεια, όλα κενά. Μήπως γι'αυτό είναι δύσκολο να εκφραστεί; Δεν ξέρω με τι να ξεκινήσω, με τι να τελειώσω... Η κολλητή μ κ εσύ! Μόνο εσείς οι δύο μου λείπετε σας το λέω συνέχεια και νομίζω πως έχει καταντήσει κουραστικό και εγώ η ίδια έχω κουραστεί... Έχω κουραστεί και να μετράω αντίστροφα! Κανείς δεν με καταλαβαίνει! Ίσως να έχουν δίκιο δεν είναι ζωή να περιμένεις τόσο καιρό γι'αυτήν την εβδομάδα, γι'αυτούς τους μήνες που θα τους δεις και να υπάρχεις μόνο γι'αυτό! Όμως τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Οι συνθήκες στην πόλη δεν με βοηθούν και πολύ στο να ξεχαστώ! Πουθενά ο ορίζοντας να τον κοιτάξω και να χαθώ... Πουθενά τα αστέρια να τα χαζέψω και να ονειρευτώ... Πολυκατοικίες, δρόμοι, μπετόν, αυτοκίνητα, καυσαέριο... Τι'ναι όλα αυτά; Σ'αυτά θέλετε να ελπίζω; Σ'αυτά θέλετε να ζω και να ονειρεύομαι την ζωή μου; Είναι ζωή αυτή; Πείτε μου! Είναι;;; ΟΧΙ!!!!! Μόνο στον θάνατό σου συμβάλουν όλα αυτά! Επειδή εσείς έχετε βολευτεί και συμβιβαστεί εδώ πέρα δεν σημαίνει πως πρέπει να ακολουθήσω τα βήματά σας και να κάνω τα ίδια! Όχι, ποτέ δεν πρόκειται να ζήσω εδώ και το ξέρετε!!!

Δεν μπορώ...
Δεν θέλω...
Δεν γίνεται...