Άδειος χώρος

Θέλω να γράψω ο,τι νιώθω μα δεν ξέρω τι συμβαίνει και δεν μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματα μου μέσα απ'το χαρτί! Τι γίνεται; Τι συμβαίνει; Τι ΜΟΥ συμβαίνει; Όλα άδεια, όλα κενά. Μήπως γι'αυτό είναι δύσκολο να εκφραστεί; Δεν ξέρω με τι να ξεκινήσω, με τι να τελειώσω... Η κολλητή μ κ εσύ! Μόνο εσείς οι δύο μου λείπετε σας το λέω συνέχεια και νομίζω πως έχει καταντήσει κουραστικό και εγώ η ίδια έχω κουραστεί... Έχω κουραστεί και να μετράω αντίστροφα! Κανείς δεν με καταλαβαίνει! Ίσως να έχουν δίκιο δεν είναι ζωή να περιμένεις τόσο καιρό γι'αυτήν την εβδομάδα, γι'αυτούς τους μήνες που θα τους δεις και να υπάρχεις μόνο γι'αυτό! Όμως τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Οι συνθήκες στην πόλη δεν με βοηθούν και πολύ στο να ξεχαστώ! Πουθενά ο ορίζοντας να τον κοιτάξω και να χαθώ... Πουθενά τα αστέρια να τα χαζέψω και να ονειρευτώ... Πολυκατοικίες, δρόμοι, μπετόν, αυτοκίνητα, καυσαέριο... Τι'ναι όλα αυτά; Σ'αυτά θέλετε να ελπίζω; Σ'αυτά θέλετε να ζω και να ονειρεύομαι την ζωή μου; Είναι ζωή αυτή; Πείτε μου! Είναι;;; ΟΧΙ!!!!! Μόνο στον θάνατό σου συμβάλουν όλα αυτά! Επειδή εσείς έχετε βολευτεί και συμβιβαστεί εδώ πέρα δεν σημαίνει πως πρέπει να ακολουθήσω τα βήματά σας και να κάνω τα ίδια! Όχι, ποτέ δεν πρόκειται να ζήσω εδώ και το ξέρετε!!!

Δεν μπορώ...
Δεν θέλω...
Δεν γίνεται...

...Κενό...

Όλοι οι φάκελοι μου γεμάτοι από τα πορτραίτα σου που σχεδιάζω νύχτα μέρα χωρίς σταματημό... Το να δημιουργώ την μορφή σου στο χαρτί με γεμίζει αισιοδοξία και χαρά νιώθω σαν να σ'έχω δίπλα μου κάθε στιγμή όποτε σε χρειαστώ. Μήπως σχεδιάζοντας προσπαθώ να καλύψω το κενό της απουσίας σου; Δεν ξέρω! Κι αν δεν ξέρω εγώ τότε ποιος ξέρει; Νιώθω κενή σήμερα...άρρωστη! Δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ απ'το κρεβάτι, έστω να σηκωθώ να ανοίξω το φως... Σκοτάδι παντού! Μόνο αυτό θέλω! Το σκοτάδι κρύβει τα πάντα και με κάνει να ηρεμήσω! Αυτό χρειάζομαι τώρα... ΗΡΕΜΙΑ!
Η ζωή μου είναι γεμάτη από γλυκά "Καλώς ορίσατε!" και πικρά "Καλό σας ταξίδι! Καλό χειμώνα!" Πόσο θα'θελα να ακούσω ένα "Καλώς ήρθατε!" πόσο θα'θελα να ήμουν εκεί... Αχ 50 μέρες ακόμα!

Σε θελω εδω...

Καποτε το αντεχα ολο αυτο το σκηνικο με μεγαλη ανεση...τωρα ολα διαφορετικα δεν ξερω τι συμβαινει ... Μου λειπεις υπερβολικα απ'οτι φαινεται και η καρδια ξεσπα σε λυγμους, θελω να το αποφυγω μα δεν γινεται. Εγω εδω κι εσυ εκει...300 χιλιομετρα αναμεσα μας , σ'αλλους η αποσταση αυτη φανταζει μικρη κ σ'αλλους μεγαλη. Για'μενα αφου μου στερει την παρουσια μου διπλα σου ειναι η μεγαλυτερη που θα μπορουσε να υπαρξει... Ειναι πολλοι εκεινοι που κατα καιρους μου λενε "Σιγα μωρε δεν ειναι και στην αλλη ακρη του κοσμου θα ξανασυναντηθειτε!" Ναι χαιρω πολυ...! το θεμα ειναι πως περνουν οι μερες μακρια του; Πως κυλουν; Ανουσια, στους ιδιους ρυθμους...χωρις κανενα ενδιαφερον, χωρις τιποτα που να με νοιαζει, που να με κανει να ξυπνησω και να δω μπροστα μου πως Ναι Οντως υπαρχει ζωη στην Αθηνα! ΤΙΠΟΤΑ! Το απολυτο κενο! Η μοιρα μου παιζει περιεργα, υπουλα παιχνιδια και μου αρπαζει ο,τι αγαπω πιο πολυ. Μου κλεβει αυτα τα δυο ατομα και τα κραταει μακρια μου! Προσπαθουμε να την πολεμησουμε και στο τελος να την κερδισουμε και θα τα καταφερουμε! Ξερετε γιατι;;; Γιατι την αγαπη -καθε ειδους ειτε φιλικη ειτε ερωτικη- δεν την νικανε ουτε τα χιλομετρα και η αποσταση ουτε τα ψεματα και οι δολοπλοκιες ολων... ουτε η ιδια η μοιρα ... η αγαπη ειναι πιο δυνατη απ'ολα! Και στο τελος μονο εκεινη μενει ορθια... Εκεινη Και Εμεις!!!


Καλο σας απογευμα... Καλη σας εβδομαδα! 


Και καλη υπομονη σε οσους με νιωθουν... ;) <3 

Εχω πεντε μηνες να σε δω...

http://www.youtube.com/watch?v=_TnZhmOdssY


Θέλω τόσο να σε δω
Όλο λέω πως δε θ' αντέξω
Αν τα μάτια σου ποτέ δε ξαναδώ

Έχω πέντε μήνες να σε δω, κοίτα με
Ακόμα εδώ σε περιμένω
Για λάθη που έχω κάνει με μισώ, πάρε με
Χωρίς εσένα εδώ πεθαίνω, πάρε με
Για μια στιγμή να ερχόσουν μονάχα, άκουσε
Που μέσα μου όλα σε φωνάζουν
Να κάνεις την ανάσα μου φωτιά, σώσε με
Τώρα που όλα με τρομάζουν, πάρε με

Θέλω τόσο να σε δω
Όλο λέω πως δε θ' αντέξω
Αν τα μάτια σου ποτέ δε ξαναδώ

Έχω πέντε μήνες να σε δω, μα εγώ
Σ' ακούω μέσα στη φωνή μου
Σε νιώθω στης καρδιάς μου το ρυθμό
Γύρνα εδώ
Ν' αλλάξεις πάλι τη ζωή μου, πάρε με...

5 Φεβρουαρίου σημερα...περασαν 5 μηνες απ'οταν εφυγα...5 μηνες απ'οταν σε ειδα για τελευταια φορα...μου λειπεις στο εχω πει...θυμαμαι ακομα την μορφη σου, το βλεμμα σου οταν εμπαινα στο αμαξι και σας χαιρετουσα δεν θα το ξεχασω ποτε...Σ'αγαπαω! Μα τι λεω η χαζη αφου το ξερεις...κι εσυ μ'αγαπας μου το'χεις πει τοσες φορες... Μετραω αντιστροφα τις μερες μονο ετσι μπορω ν'απαλυνω τον πονο της αποστασης εστω και λιγο να καταφερω να ξεχαστω... περασαν ηδη 5 μηνες που θα παει θα περασουν κ οι αλλοι 2... Εχω υπομονη...

Νοτος...

"Ξεχασμένος στον Νότο γεννημένος αλλού..." όπως λέει κ το τραγούδι {Βασιλιάς της σκόνης,Ξύλινα Σπαθιά}... Έτσι νιώθω και εγώ! Δεν ανήκω εδώ στην πόλη και δεν το καταλαβαίνουν πολλοί... Ψέμα, υποκρισία, μιζέρια, ρουτίνα δεν είμαι εγώ γι'αυτά! Η ψυχή μου, η καρδιά μου κ η σκέψη μου κάθε μέρα είναι εκεί... Εκεί που είμαι ελεύθερη και έχω την δυνατότητα να κάνω ο,τι θέλω χωρίς να φοβάμαι πως ίσως κάποιοι με σχολιάσουν... Εκεί που τα χαμόγελα είναι αληθινά και κανείς δεν κρύβεται πίσω από μάσκες... Εκεί που όταν σε συναντούν στον δρόμο κάθε πρωί σου λένε "Καλημέρα!" και το εννοούν... Εκεί που είναι τα αγαπημένα μου πρόσωπα... Εκεί που έμαθα τι πάει να πει πραγματική φιλία... Εκεί που για πρώτη φορά έμαθα τι σημαίνει  " Έρωτας "... Εκεί ... Εκεί Στον Νότο...