Να με θυμηθεις.

Σκεψεις... Απειρες σκεψεις... Που δεν μπορω να τις βαλω σε μια σειρα να βγαλω μια ακρη... Πως εγιναν παλι ετσι τα πραγματα; Πως τα καταφεραμε; Οριστε το γλωσσοφαγαμε το καλοκαιρακι μας και στο ειχα πει να μην πουμε μεγαλα λογια, οριστε τι καταλαβες; Και αναρωτιεμαι εσυ τι νιωθεις πλεον; Σε βλεπω μια χαρα αλλα τι κρυβεις παλι μεσα σου; Ειμαι σιγουρη πως κρυβεσαι αλλα απο τι αυτην την φορα; Πρεπει να μιλησεις, πρεπει για μια φορα στην ζωη σου να αναλαβεις τις ευθυνες των πραξεων σου και να μου αποδειξεις πως δεν με κοροιδεψες, πως νοιαστηκες, πως αγαπησες! Κουραστηκα! Κουραστηκα να γραφω παντου για εσενα, να μιλαω παντου, για εσενα, να σκεφτομαι συνεχεια εσενα, να νοιαζομαι για εσενα...μονο για εσενα!!!
Δεν θελω να προχωρησω αλλα πρεπει... 
Δεν θελω να σε ξεχασω αλλα πρεπει...
Το οτι τιποτα απο τα δυο δεν γινεται ειναι απλα ανουσιες λεπτομερειες...