Τα διελυσες ολα... Ετσι σε μια στιγμη ολα στον αερα... Ειχα την υποψια αλλα δεν ηθελα να την επιβεβαιωσω...
Και τωρα; Τωρα τι;
Ειναι στιγμες που φτανεις στο σημειο να αναρωτιεσαι τι ποναει περισσοτερο, να μεινεις ή να φυγεις; Ειμαι αδεια για την ακριβεια δεν ξερω καν πως νιωθω ολες αυτες τις μερες... Τιποτα μεσα μου... Κανεις να μην μπορει να με κανει καλυτερα... Και τοσο καιρο ενω εσυ προσπαθουσες για κατι καινουριο στην ζωη σου εγω προσπαθουσα να προστατεψω τις αναμνησεις μας ο,τι περασαμε μαζι ο,τι νιωσαμε μαζι ο,τι ονειρευτηκαμε μαζι, προσπαθησα σκληρα αλλα μονη μου... Εσυ πουθενα! Δεν με βοηθησες σε τιποτα δεν ησουν ποτε διπλα μου, οταν ολοι εκεινοι ελεγαν καθε μερα και κατι καινουριο για εσενα, για εμας, εσυ ησουν αφαντος. Εδινα μονη μου εξηγησεις εσυ απλα θεατης σ'ολα αυτα. Δεν σε αναγνωρισα οταν ηρθα. Δεν ερωτευτηκα εσενα. Οχι δεν ησουν εσυ αυτος που ερωτευτηκα καποτε... Σε ηθελα σε θελω και θα σε θελω πισω στην ζωη μου... Το ενιωθα τοτε οτι με εχανες οτι χανοντουσαν τα παντα αναμεσα μας και πονουσα, παλι πονουσα...
Ηταν πολυ περιεργο σαν να ειχαν καλυφθει ολες οι καλες μας οι στιγμες απο ολες εκεινες που δεν ενδιαφερθηκες που δεν εστειλες που δεν απαντησες... Μαυρο παντου! Εγω ενα αψυχο σωμα να τριγυρναει στην πλατεια προσπαθησα να το κρυψω αλλα οσοι με ηξεραν το καταλαβαιναν το θεατρο.
Πως αλλαζει ο ανθρωπος ξαφνικα σε μια στιγμη εεε? Εσυ να μου ορκιζεσαι πως μ'αγαπας μετα να με αφηνεις για καπου αλλου και τωρα να ξαναγυρνας να επιμενεις πως τιποτα δεν εχει αλλαξει μεσα σου κ δεν προσπαθησες με καμια αλλη... Το ξερω το δευτερο ειναι ψεμα μαλλον αλλα δεν θελω να ακουσω την λογικη δεν ξερω τι να κανω... και σημερα διαβασα καπου:
"οι πληγες ειναι αυτες που μενουν και μας βαζουν σε διαφορες διαδικασιες θυμου και πικρας κι εκει πανω θα φανει κι αν η αγαπη ειναι αληθινη. ναι με πληγωσες ναι δεν με ενιωσες δεν μπορεσες να κανεις κατι με απογοητευσες μα εγω σου ειχα πει οτι σε αγαπαω αληθινα κι οτι δεν εχω λογια κι ακομα και τωρα ξερεις ποσο σε αγαπω. δεν ειδες ποτε ιχνος κακιας, θυμου στα ματια μου που ειχα απειρους λογους κι ουτε θα δεις. δεν θα δεις τιποτα παρα μονο αγαπη. Γιατι εγω ετσι εμαθα να σε αγαπαω χωρις πρεπει χωρις φραγμους ισως διελυσες ο,τι ειχαμε αλλα την αγαπη που σου εχω δεν την διελυσες οτι κι αν εγινε γιατι ηταν αληθινη"
Σ'αγαπαω ακομα η ηλιθια και θα προσπαθησω οπως σου ειχα υποσχεθει τοτε να κρατηθει αυτη η αγαπη ζωντανη...Θα προσπαθω οσο μπορω...
Να προσεχεις...
Και τωρα; Τωρα τι;
Ειναι στιγμες που φτανεις στο σημειο να αναρωτιεσαι τι ποναει περισσοτερο, να μεινεις ή να φυγεις; Ειμαι αδεια για την ακριβεια δεν ξερω καν πως νιωθω ολες αυτες τις μερες... Τιποτα μεσα μου... Κανεις να μην μπορει να με κανει καλυτερα... Και τοσο καιρο ενω εσυ προσπαθουσες για κατι καινουριο στην ζωη σου εγω προσπαθουσα να προστατεψω τις αναμνησεις μας ο,τι περασαμε μαζι ο,τι νιωσαμε μαζι ο,τι ονειρευτηκαμε μαζι, προσπαθησα σκληρα αλλα μονη μου... Εσυ πουθενα! Δεν με βοηθησες σε τιποτα δεν ησουν ποτε διπλα μου, οταν ολοι εκεινοι ελεγαν καθε μερα και κατι καινουριο για εσενα, για εμας, εσυ ησουν αφαντος. Εδινα μονη μου εξηγησεις εσυ απλα θεατης σ'ολα αυτα. Δεν σε αναγνωρισα οταν ηρθα. Δεν ερωτευτηκα εσενα. Οχι δεν ησουν εσυ αυτος που ερωτευτηκα καποτε... Σε ηθελα σε θελω και θα σε θελω πισω στην ζωη μου... Το ενιωθα τοτε οτι με εχανες οτι χανοντουσαν τα παντα αναμεσα μας και πονουσα, παλι πονουσα...
Ηταν πολυ περιεργο σαν να ειχαν καλυφθει ολες οι καλες μας οι στιγμες απο ολες εκεινες που δεν ενδιαφερθηκες που δεν εστειλες που δεν απαντησες... Μαυρο παντου! Εγω ενα αψυχο σωμα να τριγυρναει στην πλατεια προσπαθησα να το κρυψω αλλα οσοι με ηξεραν το καταλαβαιναν το θεατρο.
Πως αλλαζει ο ανθρωπος ξαφνικα σε μια στιγμη εεε? Εσυ να μου ορκιζεσαι πως μ'αγαπας μετα να με αφηνεις για καπου αλλου και τωρα να ξαναγυρνας να επιμενεις πως τιποτα δεν εχει αλλαξει μεσα σου κ δεν προσπαθησες με καμια αλλη... Το ξερω το δευτερο ειναι ψεμα μαλλον αλλα δεν θελω να ακουσω την λογικη δεν ξερω τι να κανω... και σημερα διαβασα καπου:
"οι πληγες ειναι αυτες που μενουν και μας βαζουν σε διαφορες διαδικασιες θυμου και πικρας κι εκει πανω θα φανει κι αν η αγαπη ειναι αληθινη. ναι με πληγωσες ναι δεν με ενιωσες δεν μπορεσες να κανεις κατι με απογοητευσες μα εγω σου ειχα πει οτι σε αγαπαω αληθινα κι οτι δεν εχω λογια κι ακομα και τωρα ξερεις ποσο σε αγαπω. δεν ειδες ποτε ιχνος κακιας, θυμου στα ματια μου που ειχα απειρους λογους κι ουτε θα δεις. δεν θα δεις τιποτα παρα μονο αγαπη. Γιατι εγω ετσι εμαθα να σε αγαπαω χωρις πρεπει χωρις φραγμους ισως διελυσες ο,τι ειχαμε αλλα την αγαπη που σου εχω δεν την διελυσες οτι κι αν εγινε γιατι ηταν αληθινη"
Σ'αγαπαω ακομα η ηλιθια και θα προσπαθησω οπως σου ειχα υποσχεθει τοτε να κρατηθει αυτη η αγαπη ζωντανη...Θα προσπαθω οσο μπορω...
Να προσεχεις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου